nove ondas

  • warning: Creating default object from empty value in /var/aegir/platforms/drcova/sites/all/modules/mailhandler/mailhandler.module on line 130.
  • warning: Creating default object from empty value in /var/aegir/platforms/drcova/sites/all/modules/mailhandler/mailhandler.module on line 694.

embarazo parto e post-parto NOVE ONDAS 9 letras, 19 palabras

Colectivo vivo, humano, de mulleres e homes de todos os ámbitos da sociedade, que se xesta e nace coa ilusión de preservar, dignificar, humanizar e acompañar a viaxe, sempre sinuoso, ondulante, pola maternidade e a crianza.
Como todo proceso humano (recén nacido☺), precisa como obxectivos primordiais, ser:
Protexido ♥ con mans amigas.

Alimentado con información real, desmitificadora, desdramatizadora, plural, de distintas fontes.

Respectuoso coas decisións que cada muller e/ou cada familia tomen.

Tolerante coas eleccións de vida, coas dis tintas opcións respectuosas de parto e crianza, sempre dentro dun marco de liberdade de elección e de información, nun plano de igualdade cos servicios sanitarios, con pleno respecto dos dereitos das mulleres e dos nenos, respecto ao embarazo, parto e lactación-crianza.

Observando as necesidades xenuínas de cada individuo en desenvolvemento, das diferentes realidades sociais e de cada etapa da vida *

Humanizando paradóxicamente o máis emocionalmente gratificante, gozoso de todos os procesos humanos, o nacemento.

Unificando criterios, propoñendo cambios de actitudes, con argumentos sólidos de saúde por e para todos. Conciliar a reflexión e a acción.

Motivado e interesado pola saúde global das mulleres, os seus fillos e das súas familias.

Achegando sen imposicións ,posturas entre o científico e o evidente; entre o tanxible e intanxible, o sentimento e o pensamento, a razón e a emoción.

Nutrido coa sabedoría da experiencia, en intimidade, con confidencialidade.

Intervención - presencia en foros, encontros, para apoiar e defender a maternidade nas suas múltiples facetas.

Zambullarse na conciencia emocional no persoal, profesional e social.

Aprender facendo, da vida, dos nosos límites, do valor das mulleres.

Demandando cambios, desde unha postura aberta, crítica, constructiva, aservil dos organismos-institucións, profesionais-usuarios.

Ofrecendo axuda a quen a solicite, como compromiso persoal, de grupo e social dos seus membros.

--------------------

Escribir sobre nacementos, sen que o circulo do tema péchese en torno ao que lle fai falla ou non ás mulleres, senón abrindo a discorrer sobre de que carecemos. Que nos fai tan pouco considerados cun tema que concirne a toda a humanidade. As mulleres soas teñen que facerse cargo e correr co risco en institucións nas que xogas, como nunha lotería, se a túa experiencia vai ser o teu mellor recordo ou o pesadelo da que non queres nin acordarche. Pero pensemos que nese momento; ademais de mama, está bebé, que non fala nin nese momento nin en ningún outro de que foi o que sentiu na súa expulsión do paraíso. As nais fan o posible para non sufrir, para que non lles desbasta, para que o ambiente sexa o apropiado, esfórzanse, prepáranse.......e así e todo o parto debe ser un dos momentos máis intensos polo que pasamos todos os seres humanos, mulleres e homes.

Case sempre, ata fai poucos anos, as femias parían soas, ou na intimidade, agora toda unha serie de persoas póñense ao choio para que as mulleres e os bebés corran risco 0 á hora de conservar a vida no momento do parto, non lle quito ningún mérito, pero o que se é sorprendente é que unha experiencia de tantos anos nos que as mulleres non deixaron de dar a luz, sexa desperdiciada como papel mollado. Se de algo podemos xactarnos as mulleres é que sabemos parir, fixémolo sempre e agora, se tratase de facelo mellor, podemos engadirlle ao que levamos practicando desde fai séculos, algunhas melloras, pero non por iso obviar todo o aprendido.

Os estudios de medicina, feitos por médicos, din o que é mellor, e desde logo entre as cousas que son mellores, non se inclúe o que di a muller. A diferenza de mente home-muller é cada vez máis indefinible, na mente non hai sexos, pero se pare pola vaxina. As mulleres estamos levando a cabo unha loita denodada por poñernos á altura dos homes, socialmente falando, é evidente que se home-muller somos educados e proporciónanllenos os mesmos medios, o noso desenvolvemento intelectual e a nosa preparación para cubrir postos de traballo son similares. Pero a diferenza é que os homes non paren como as mulleres, parir é poñer en mans das mulleres o milagre de traer un ser á terra. É demasiado bo como para que non poida estar feito polo home, e por suposto, as mulleres seremos recompensadas con recoñecemento, se conseguimos, que algo tan divino, compartámolo. Creo que esta é unha boa razón para entregar os nosos partos á medicina actual, poñernos nas súas mans e deixar que experimente e que busque novos e mellores métodos para o parto. O problema é que conforme isto vai en aumento, as mulleres temos mais dor, mais medo, o parto preséntasenos desde o principio do embarazo como un risco no que por suposto as parte mais afectada é bebé, o sentimento de culpa que esperta a posibilidade de que a bebé páselle algo, é un as na manga para que a muller deixe de lado todos os ensinos que a escoita do seu instinto póidalle proporcionar e ábrase de pernas a practicas hospitalarias deshumanizadas e carentes de sensibilidade. En pouco tempo, xa non sabemos o que facemos nin o que temos que facer... e así para sempre. O que pasa no momento de parir, é para cada muller diferente, e malia que os médicos queren poñerlle uns limites protocolarios, coma se todos fosen iguais, non o acaban de conseguir, nos testemuños que quedan das experiencias dos partos en hospitais abundan a dor, o maltrato, a falta de respecto e o non deixar á nai e ao bebé o tempo que necesitan para protagonizar o seu proceso.




Este espazo esta feito por .:trebelab:. funcionando con software-libre: Debian, Drupal e K2 entre outros.